Waarom de dierenstem door Remkes gehoord moet worden

Een deel van de boeren vinden dat zij het slachtoffer zijn van het stikstofbeleid en voeren protesten op talloze plekken. Bedreigingen, intimidatie en agressie worden daarbij niet geschuwd. Politiek, overheid en andere stakeholders doen hun uiterste best om de boze veeboeren te sussen. Dit gaat zelfs zover dat, ondanks het gewelddadige optreden van radicale veehouders, deze uitgenodigd zijn door Remkes om te praten over het stikstofbeleid. Ook veevoerfabrikanten, natuurorganisaties en banken komen onderhandelen over de uitstoot van de dierlijke agro-industrie. De grote afwezigen bij dit overleg zijn de miljoenen dieren die in deze industrie leven.

Vrijdag had bemiddelaar Remkes zijn eerste overleg met de boze boeren. Zij zijn het niet eens met het stikstofbeleid van het kabinet en willen dat hier een streep door gaat. LTO gaf aan alleen maar bij Remkes aan tafel te willen komen als de kabinetsdoelen met bijbehorend tijdspad losgelaten wordt. De LTO-voorzitter noemt dat een ‘harde voorwaarde’. Waar premier Rutte eerst voet bij stuk hield en zei dat hierover niet gediscussieerd kon worden, kwam na een telefoongesprek tussen Rutte en LTO al snel naar buiten dat er toch ‘geen taboes zijn’. Ook Agractie heeft als voorwaarde dat er geen wettelijke grens komt van de neerslag van stikstof in de natuur. En zo dreigt het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit de rechtstaat te negeren en laat zij opnieuw de agro-industrie de voorwaarden dicteren. Als je maar hard genoeg schreeuwt, intimideert of agressief bent, dan wordt er blijkbaar naar je geluisterd.

Naar wie niet naar geluisterd wordt, zijn de miljoenen dieren waar het in de stikstofcrisis om draait: zeven keer zoveel dieren dan dat er inwoners in Nederland zijn. Het geschreeuw van deze dieren hoor je alleen maar achter de gesloten deuren van potdichte stallen of slachthuizen. Als daar wel naar geluisterd zou worden, dan zouden zogenaamde stikstofoplossingen waar de boze boeren voor pleiten zoals luchtwassers of emissiearme vloeren, geen optie zijn. Luchtwassers doen namelijk niets aan de luchtkwaliteit in de stal. Minstens een op de vijf varkens heeft een long- of borstvliesontsteking als gevolg van een slecht stalklimaat. Iets waar aandacht voor zou moeten zijn in de gesprekken die Remkes gaat voeren. Op dit moment hebben vijf miljoen varkens per jaar pijn bij elke ademhaling als gevolg van het stalklimaat. Met nog meer luchtwassers groeit ook het dierenleed. Ook investeren in emissiearme vloeren zou voor dieren geen goede stikstofoplossing zijn. Naast de risico’s op explosies en stalbranden die deze vloeren met zich meebrengen, glijden de dieren uit over hun eigen poep en pies met botbreuken en klauwproblemen als gevolg.

Door de stem van dieren te negeren in deze discussie, worden ook de echte oplossingen genegeerd. Want dat deze stikstofcrisis opgelost kan en moet worden, is evident. Maar dan alleen met integrale en systemische oplossingen die een win-win-win opleveren voor dieren, de natuur en de boer. Daar hoort een drastische inkrimping van de veestapel bij, het beprijzen van de maatschappelijke kosten, het opkopen van intensieve megastallen, het inzetten op een transitie naar een biologische en dierwaardige bedrijfsvoering en het stimuleren van technologische innovaties die wél werken zoals kweekvlees, precisiefermentatie en plantaardige alternatieven van vlees en zuivel. Deze oplossingen gaan hand in hand met een flinke verhoging van de prijs van vlees en zuivel afkomstig van dieren. Een prijs die de hele keten, inclusief de consument, moet betalen. De opbrengsten hiervan kunnen terugvloeien naar de groene boer die oog heeft voor het dier en de natuur. En volgens het groenboerenplan zijn er daar in ieder geval al 2500 van in Nederland.

Dus meneer Remkes, nodig ook de dierenstem uit aan tafel. En als dat niet de dieren zelf zijn, dan organisaties en boeren die deze dieren vertegenwoordigen. Zodat er een stikstofbeleid komt dat zowel het belang van het dier, de natuur, de boer en de toekomst van Nederland dient.

https://www.bnnvara.nl/joop/artikelen/waarom-de-dierenstem-door-remkes-gehoord-moet-worden

Nieuwe positieflijst voor huisdieren: hopelijk het wachten waard

Het is eindelijk zover! Vijf jaar nadat de vorige positieflijst ongeldig werd verklaard, heeft het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit vandaag een nieuwe positieflijst gepresenteerd. De Dierencoalitie, onder leiding van stichting AAP, heeft al die tijd aangedrongen op de invoer van zo’n lijst, die heel veel ongeschikte diersoorten uitsluit als huis- of hobbydier. Met 50 jaar ervaring in het opvangen van met name exotische zoogdieren, zien we de positieflijst als het beste middel om de wildgroei van dieren die bij particulieren in de problemen komen – of problemen veroorzaken – te stoppen.

Directeur David van Gennep van stichting AAP is hoopvol: “We maken ons al 30 jaar hard voor de positieflijst. Al in 1992 werd in de wet vastgelegd dat er een lijst moest komen die alleen geschikte huis- en hobbydieren toestond. Een glashelder instrument dat veel effectiever is dan verschillende verbodslijstjes die steeds achter de feiten aan lopen. Eerdere pogingen mislukten omdat de positieflijst werd aangevochten door een groepje hobbyisten. Met achter hen uiteraard een enorme industrie; in de handel in exotische dieren gaat heel veel geld om. We hopen dat het ministerie de lessen uit het verleden geleerd heeft en dat de nieuwe positieflijst standhoudt. Voor talloze dieren, maar ook voor alle opvangcentra die worstelen om plek te maken om al die ex-huisdieren op te vangen, is het erop of eronder.”

David van Gennep reageert op de komst van de nieuwe positieflijst

Overspoeld
In Nederland worden ruim 300 verschillende zoogdiersoorten als huis- of hobbydier gehouden. Denk aan honden, katten en cavia’s, maar ook impala’s, kinkajoes, degoes, stokstaartjes, sugar gliders, kleinklauwotters, luiaards, genetkatten, sabelantilopen, woestijnvossen, laaglandtapirs, servals, reuzenkangoeroes en zelfs een bruine beer worden aantoonbaar privé gehouden in Nederland. Zonder positieflijst is dat volkomen legaal, met alle risico’s van dien voor het welzijn van die dieren, de volksgezondheid en de publieke veiligheid. Mede door de invloed van sociale media schiet de populariteit van exotische soorten regelmatig omhoog, terwijl opvangcentra overspoeld worden met aanvragen om de dieren over te nemen. Ze blijken toch niet zo leuk, tam of veilig en voldoen niet aan de verwachtingen. De betrokken dieren zijn steevast de dupe van die trends. Zo zien we de laatste jaren meldingen rondom servals en andere katachtigen snel oplopen.

De serval: populair maar ongeschikt als huisdier.

Nieuwe methodiek
De eerdere positieflijst werd in 2015 van kracht en zou in 2017 worden aangevuld, maar dat ging niet door omdat de lijst werd aangevochten door de hobbyhouders. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven oordeelde dat de lijst niet zorgvuldig genoeg tot stand was gekomen: een enorme teleurstelling voor iedereen die hoopte dat het probleem eindelijk opgelost kon worden. Voor de nieuwe positieflijst liet het ministerie een volledig nieuwe methodiek ontwikkelen door wetenschappelijke experts. Een onafhankelijke adviescommissie heeft vervolgens alle gehouden zoogdiersoorten beoordeeld op geschiktheid. Positieflijsten voor vogels en reptielen volgen later op basis van dezelfde methodiek, is de bedoeling.

Hele EU
Een deskundig opgestelde positieflijst pakt alle risico’s van exotisch huisdierbezit op effectieve, efficiënte, transparante en economisch haalbare wijze aan. AAP gaat het besluit en de bijbehorende documenten nu grondig bestuderen. Van Gennep besluit: “Een ding is zeker: bij AAP blijven we ons met hart en ziel inzetten voor het welzijn van deze dieren. Nederland is straks hopelijk de zesde EU-lidstaat met een positieflijst die gehandhaafd wordt. Wij gaan door totdat de hele EU het welzijn van exotische dieren beschermt met een positieflijst.” En de Dierencoalitie sluit zich daar volledig bij aan.

Hulp voor dieren bij rampen is een blinde vlek

Het redden van dieren is een wettelijke taak van veiligheidsregio’s, die vaak bij de brandweer is neergelegd. Volgens de dierenorganisaties is er bij rampen echter onvoldoende aandacht voor het evacueren en opvangen van huisdieren, landbouwdieren en het redden van wilde dieren.

Uit een analyse van verkiezingsprogramma’s van gemeentelijke politieke partijen blijkt dat er geen of nauwelijks aandacht is voor hulp aan dieren bij een ramp. Ten tijde van de watersnoodramp in Limburg, maar ook nu tijdens de oorlog in Oekraïne, zie je dat mensen hun dieren willen meenemen op het moment dat ze vluchten of evacueren.

 

 

 

Bron: Pixabay

Hulp aan dieren is hulp voor mensen

IFAW, DierenLot, NFDO en de Dierencoalitie vinden dat ‘hulp aan dieren, hulp voor mensen is’. Ze roepen politieke partijen, gemeenteraden en veiligheidsregio’s op het onderwerp ‘dieren en rampen’ op de agenda te zetten. Beleid omtrent hulp aan dieren draagt direct bij aan veel minder dieren- en mensenleed.

De dierenorganisaties: “Dieren vind je onvoldoende terug in rampenplannen. Concrete evacuatieplannen en opvang ontbreken voor gezelschapsdieren en zijn niet goed geregeld voor landbouwdieren. Het redden van wilde dieren krijgt helemaal geen aandacht. Ook zijn dierenhulporganisaties en dierenartsen niet opgenomen in de crisisstructuur. De maatschappij vindt dieren echter van steeds groter belang. Goede zorg voor dieren tijdens rampen is belangrijk vanwege dierenwelzijn, mensenwelzijn, volksgezondheid en veiligheid. Die zorg komt er alleen als dieren en dierenhulporganisaties een vaste plek krijgen in de Wet Veiligheidsregio’s en in rampenplannen. Wij vragen politieke partijen en gemeenteraden er bij veiligheidsregio’s op aan te dringen dat ze haast maken met het opnemen van dieren in rampenplannen. Door o.a. klimaatverandering zullen rampen elkaar immers steeds sneller opvolgen.”

Voorkom extra trauma

De oorlog in Oekraïne is een ramp van ongekende omvang, waarbij mensen én dieren worden getroffen. Veel vluchtelingen komen naar Nederland en nemen hun huisdieren mee. Ze zien de dieren als een gezinslid en ervaren troost door de nabijheid van hun dier.

In de vluchtelingenopvangcentra is meestal geen plek beschikbaar voor hun huisdieren. Afstand doen of gescheiden worden van hun dier levert een extra traumatiserende ervaring op voor mens en dier. Door goede plannen en samenwerking kunnen dergelijke trauma’s voorkomen worden.

Politici: Vergeet de handel in wilde dieren niet. Beter grondig voorkomen dan tijdelijk genezen.

We zijn de COVID-19-pandemie nog niet te boven of de volgende zoönose – vogelgriep – is alweer opgerukt. Het is tijd voor een omslag van vooral crisisbestrijding naar daadwerkelijke preventie, vinden de Dierencoalitie, IFAW, Stichting AAP, Stichting SPOTS en World Animal Protection. In aanloop naar het parlementaire debat over zoönosen op 24 februari, pleiten zij voor een integrale aanpak die aandacht heeft voor álle grondoorzaken van zoönose-overdracht, dus ook de handel in wilde dieren.

Vandaag overhandigen de dierenwelzijns- en natuurbeschermingsorganisaties hun actieplan ‘Van Social Distancing naar Wildlife Distancing’ en bijbehorende petitie, met 10.371 handtekeningen, aan de Tweede Kamercommissie voor Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV). De organisaties stellen in dit plan 15 maatregelen voor om de handel in wilde dieren en wilde dierproducten te beperken en zo het risico op zoönosen te verminderen. Het actieplan stelt niet alleen aanscherpingen van beleid en regelgeving voor, maar doet ook aanbevelingen voor verhoogde bewustwording en capaciteitsversterking voor betere opsporing en handhaving.

Diverse maatregelen uit het actieplan, dat vorig jaar werd gelanceerd, vonden weerklank in het onafhankelijke expertrapport ‘Zoönosen in het vizier’ dat afgelopen zomer verscheen. “We zijn heel blij dat een aantal aanbevelingen al actief worden opgepakt door het Ministerie. Zo wordt er gewerkt aan de afronding van de Positieflijst en zijn er een aantal toezeggingen gedaan om markten met wilde dieren beter te reguleren”, zegt David van Gennep van Stichting AAP. Tegelijkertijd ziet hij ook factoren die nog onderbelicht blijven. “We hebben bijvoorbeeld nog altijd geen zicht op de schaal waarop illegaal wilde dierenvlees (‘bushmeat’), dat gevaarlijke virussen en bacteriën kan bevatten, in Nederland wordt verhandeld en geconsumeerd.

De organisaties onderstrepen dat álle vijftien gepresenteerde maatregelen belangrijk zijn voor een effectieve pandemie-preventie. Zo is er in het expertrapport nog weinig aandacht voor traditionele medicijnen. Hoewel het merendeel van traditionele medicijnen bestaat uit het gebruik van planten en behandelingen, worden in een gedeelte ervan wilde dieren verwerkt. Dit soort medicijnen vormen een aanzienlijk deel van de legale en illegale handel. “Het gebruik van wilde, bedreigde dieren in traditionele medicijnen kan de biodiversiteit schaden. De wereldwijd groeiende vraag leidt ook tot een grote (illegale) handel in wilde dieren. Dit alles brengt aanzienlijke zoönoserisico’s met zich mee. Wij hopen daarom dat er in de politiek meer aandacht komt voor dit onderwerp” zegt Dennis Vink van World Animal Protection.

De Ministeries van LNV en VWS beginnen vooruit te kijken naar een lange-termijnaanpak en pandemische paraatheid, zoals bleek uit de eerder deze maand verschenen kamerbrief over de COVID-19 aanpak. De dierenwelzijnsorganisaties dringen er op aan dat paraatheid zich richt op structurele preventie. Zij hopen dat er, zowel in het debat van aanstaande donderdag als daarna, voldoende aandacht is voor maatregelen die nieuwe pandemieën kunnen voorkomen, waaronder het terugdringen van de handel in wilde dieren. “We kunnen niet van crisis naar crisis blijven varen. Zooönose-gevaren zitten in een klein hoekje, dus het is belangrijk dat alle hoekjes worden afgedekt”, aldus Sabine Zwiers van IFAW.

Gemeenteraadsverkiezingen op 16 maart; stem diervriendelijk

 

Aankomende 16 maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen. En dat is voor dieren enorm belangrijk. In gemeenten wonen namelijk katten, honden, kippen, koeien, vogels, hazen en nog veel meer andere dieren. Gezelschapsdieren, landbouwdieren en dieren in de natuur. Zelf kunnen zij niet stemmen, maar u kunt dat wel namens hen doen. Want het is een misverstand dat dierenwelzijn alleen geregeld wordt vanuit de landelijke politiek. Juist op gemeenteniveau is er veel mogelijk om dierenleed te voorkomen!

Welke stappen kunnen gemeenten dan zetten om dieren beter te beschermen? Te denken valt aan het schrijven van een dierenwelzijnsnota of het instellen van een wethouder dierenwelzijn. Daarnaast kunnen gemeenten inzetten op een meer plantaardige samenleving en zo een bijdrage leveren aan het verminderen van het aantal dieren in de veehouderij. Ook zijn gemeenten wettelijk verplicht zich voor te bereiden op mogelijke rampen en maar nog niet zoveel gemeenten hebben hierbij aandacht voor dieren in bijvoorbeeld evacuatieplannen. En wat te denken van de jacht of het verminderen van bont in het straatbeeld? Allemaal zaken waarin gemeenten een doorslaggevende rol kunnen spelen in het beter beschermen van dieren.

Nieuwsgierig geworden? Lees dan meer in de brochure die de Dierencoalitie vandaag heeft gepresenteerd en stem diervriendelijk op 16 maart. Namens de dieren bedankt!

Minister Staghouwer, de vogelgriep schreeuwt om uw aandacht

Er waart een spook rond in Europa, het spook van een virus dat de gezondheid bedreigt. Je zou denken dat alle krachten zich hebben verenigd om dit virus uit te bannen, maar niets is minder waar. Nee, dit gaat niet over omikron, dit gaat over het vogelgriepvirus. Nog nooit was de vogelgriep zo alom tegenwoordig in Europa. De gevolgen zijn nu al groot, het gevaar voor een nieuwe pandemie ronduit beangstigend. We kunnen én moeten nu laten zien dat we geleerd hebben van de COVID-pandemie. En de nieuwe minister van landbouw, Henk Staghouwer, heeft de sleutel in handen voor een uitweg.

De huidige maatregelen, monitoren, ruimen van zieke én gezonde dieren, vervoersverboden en een ophokplicht, blijken niet afdoende. De controle is kwijt. Niet alleen zijn deze ingrepen niet effectief, ze zijn ook verre van ethisch verantwoord. Afgelopen week was het weer raak in Nederland, uit voorzorg  werden 225.000 dieren vergast. Het dierenleed, de financiële schade en de gevolgen voor boeren nemen duizelingwekkende proporties aan. Hoewel vogelgriep van vogels op mensen kan overgaan, is het risico voor mensen nu nog laag. De vrees voor gevaarlijke mutaties groeit echter; ook bij corona sloeg het virus van dieren op mensen over en muteerde het veelvuldig tot ziekmakende of minder ziekmakende varianten. Vogelgriep is al vaker van dier op mens overgesprongen. Er zijn al mensen aan overleden. Als het virus ‘leert’ van mens op mens over te slaan, dan is de ramp niet te overzien. Al jaren merken experts vogelgriep aan als voorname kandidaat om de volgende pandemie te veroorzaken. Dankzij COVID hebben we een voorproefje gekregen van wat dat kan betekenen.

Wat te doen?  Een verbod op pluimveehouderijen in waterrijke gebieden zou helpen, omdat vooral wilde watervogels vogelvirussen bij zich dragen en daar de kans op overdracht het grootst is. Maar het virus grijpt ook op andere plekken om zich heen. Daarom moeten we zo snel als mogelijk overgaan op vaccinatie. Als COVID iets geleerd heeft, is dat als de politieke wil er is, vaccins snel kunnen worden ontwikkeld en ingezet. Tot nu toe ontbrak deze politieke wil omwille van de export naar landen die vlees en eieren van gevaccineerde dieren weigeren. Economie ging boven alles. Maar de wal keert nu het schip. Onlangs toonde ook land- en tuinbouworganisatie LTO zich een voorstander van vaccinatie.

Maar, net als vaccinaties geen volledige oplossing voor corona bieden, doen ze dat evenmin voor vogelgriep. Er is dus meer nodig: een andere manier en schaal van pluimveeproductie. Duidelijk is dat stallen met tienduizenden genetisch identieke dieren opeengedrukt, een speeltuin zijn voor een virus dat daarin kan opvlammen en muteren. Dat zagen we recent ook met het coronavirus, toen miljoenen nertsen zijn vergast. Duidelijk is ook dat het een illusie is te denken dat dit soort stallen hermetisch van de buitenwereld zijn af te sluiten. Onderzoek uit 2018 laat zien dat 37 van de 39 hoog-pathogene vogelgriepvirussen de industriële pluimveehouderij als bron hebben.[1]

We zullen de manier waarop pluimvee wordt ‘geproduceerd’, drastisch moeten herzien. Door kleinschaliger kippen te houden – minder dieren, minder bedrijven en minder dicht op elkaar – door omstandigheden te scheppen waardoor de weerbaarheid van de dieren groter is, door een groter welzijn, door een grotere genetische diversiteit en met oog voor de ecologische relaties met het landschap waarin de pluimveehouderij is ingebed. En ja, dat betekent ook het verkleinen van de consumptie van kippenvlees en eieren. Daarmee is het directe probleem van nu niet opgelost, maar kunnen in de toekomst impact en risico’s sterk worden beperkt. Dat vergt veel, maar de enorme ontwrichting van COVID laat zien dat het de moeite waard is, het is letterlijk van levensbelang.

En nu is het moment. De nieuwe minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit heeft al de opdracht om, samen met de nieuwe minister voor Natuur en Stikstof, de Nederlandse landbouw drastisch te hervormen. Dat is nodig om aan regels te voldoen over stikstof en waterkwaliteit. En om te voldoen aan de Europese doelstelling om in 2030 een kwart van de landbouw biologisch te krijgen (nu nog slechts 4%). En zo zijn er meer goede redenen voor hervorming, waaronder het verbeteren van dierenwelzijn. Waar de minister echter voor zal moeten waken is om al die problemen te beschouwen als geïsoleerde pijnpunten waarop slechts pleisters geplakt hoeven te worden om vervolgens door te kunnen gaan met business as usual. Een luchtwasser in de stal tegen stikstof, een middeltje in het koeienvoer tegen methaan, een ophokplicht tegen vogelgriep. De problemen waar de minister zich voor gesteld ziet, hangen echter nauw met elkaar samen en kunnen alleen in samenhang – op systeemniveau – tot een echte oplossing worden gebracht. Dat geldt ook voor de vogelgriep. Aan minister Staghouwer de taak daadkrachtig de transitie ter hand te nemen om de productie en consumptie van voedsel te transformeren tot een systeem dat de gezondheid en het welzijn van mens én dier bevordert in plaats van in de waagschaal stelt.

Afzender: Dirk-Jan Verdonk van World Animal Protection en de Dierencoalitie, waaronder Stichting Wakker Dier, Eyes on Animals, Varkens in Nood, Dier&Recht, Stichting Vier Voeters en Compassion in World Farming Nederland

https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/opinie-het-vogelgriepvirus-waart-rond-en-nee-dat-stopt-niet-bij-het-pluimvee~bc758b294/?utm_campaign=shared_earned&utm_medium=social&utm_source=copylink

[1] Onderzoek: https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fvets.2018.00084/full

Hooked on eating fish? Here are the downsides!

I love fish, …on my plate, or even better, in my mouth! But that’s as far as the love goes. Besides that they are quite stupid, have a one-second memory and they certainly do not feel pain. The struggling you see when they are caught are just reflexes. There is nothing more to them! Or is there?

Yes, there is! Fish are not that simple actually. Therefore, I want to share my main objections against eating fish. For the sake of illustration, I will mainly focus on salmon. 

Nathalie de Ridder

Sentience

There is scientific evidence suggesting that fish are sentient (4). According to Donald M. Broom, Professor Emeritus of Animal Welfare, this means they are aware of themselves and their surroundings, and they have the capacity of cognitive processing. Therefore, they can experience feelings such as fear, anxiety, anger and pain. Consequently, they can suffer (3).

Suffering from pain

For those of us who have been led to believe that fish only show reflexes, here’s a reality check: fish do feel pain and suffer from injury, and this is slowly becoming common knowledge.

According to Compassion in World Farming (CIWF), the problem with sea lice with farmed salmon is out of control. It can cause painful wounds which can lead to infections, reduction of growth, stress, and even death (5). Figure 1 shows a salmon with sea lice.

Furthermore, aggressiveness can lead to physical injury. Young salmon for instance tend to display territorial and aggressive behaviours during their transition towards adulthood (8). Confined fish under attack have insufficient opportunity to avoid the aggressor. This can result in stress and potential injury, which in their turn can lead to pain and infections (8). Fin rot is one example of a wound that can be inflicted. Examples of fin rot are, splitting of rays and severe loss, erosion or abnormal growth of fin tissue (11).

Inability to display normal behaviours

Most farmed fish cannot display normal behaviours, which can lead to distress. Adult salmon for instance, will school together and swim in structured groups (8). Under natural circumstances they migrate and swim over 9.000 kilometers, following their instinct to feed and grow in the sea and then reproduce in the rivers where they come from (9). In confinement, they are not able to fulfill this natural behavioural need.

Although The Royal Society of the Prevention of Cruelty to Animals has published welfare standards for farmed Atlantic salmon, surprisingly they don’t give guidance in allowing salmon to perform natural behaviours (9). Neither does the Aquaculture Stewardschip Council (ASC). Their principles address health problems arising from diseases and parasites, but not the need to perform natural behaviours (1). This is strange to say the least, because fish farmers can get ASC certified. As a consumer you might rely on such labels to select animal-friendly products.

Cruel slaughter techniques

Lastly, let’s look at various slaughter techniques. Methods which are considered inhumane by the World Organisation for Animal Health are still being used by most European Union member states, despite the key principle that animals should be spared from pain, distress and suffering during killing-practices whenever that can be avoided (7).

Non-humane techniques are, for instance, suffocation in air or ice slurry, as illustrated in figure 2. Now you might think fish will die quickly and suffering will be limited to minutes. Well, horrifying as it is, it can take several hours before they die, depending on their species.

Another inhumane method to choke fish is immersion in water saturated with carbon dioxide gas (CO₂), in which it can take several minutes before fish lose consciousness (2).

Fish can also be decapitated. ‘Instant death’, you might think. Now don’t be shocked: European eel show brain function 30 minutes after decapitation and signs of live up to 8 hours (7).

Call for attention

This brief overview showed there are several welfare issues to consider before you think about eating fish, like health problems, inter-species aggressiveness, injuries, lack of opportunities to display natural behaviours and inhumane slaughter techniques.

Each fish being eaten means one individual had suffered. Therefore, I would like to conclude with this call for attention to all fish consumers: be aware of the choices you make as you might, unintentionally, contribute to their suffering.

Heard enough? Made up your mind never to eat fish again? Good for you and for the fish!

Need more evidence? Please see this inspiring videoclip Rethink Fish or go straight to Compassion in World Farming or Improving Farmed Fish Welfare through the links provided below.

References

1. Aquaculture Stewardschip Council (2012). ASC Salmon Standard. https://www.aquameer.com/uploads/5/3/8/3/53830411/asc_salmon_standard_v1.0.pdf

2. Ashley, P.J. (2007). Fish welfare: Current issues in aquaculture. Applied Animal Behaviour Science. 104, 199-235. https://doi:10.1016/j.applanim.2006.09.001

3. Broom, D.M. (2014). Sentience and Animal Welfare. Cab International.

4. Chandroo, K.P., Duncan, I.J.H., Moccia, R.D. (2004). Can fish suffer?: perspectives on sentience, pain, fear and stress. Applied Animal Behaviour Science. 86,225-250. https://doi.org/10.1016/j.applanim.2004.02.004

5. Compassion in World Farming (2021). Underwater cages, parasites and dead fish: why a moratorium on Scottish salmon farming expansion is imperative.  https://www.compassioninfoodbusiness.com/media/7444572/ciwf_rethink-salmon_21_lr_singles_web.pdf

6. Compassion in World Farming (n.d.). Fish suffocating [Photograph]. https://ciwf.nl/vee-industrie/vissen/

7. Compassion in World Farming (2018). The welfare of farmed fish during slaughter in the European Union.  ciwf-2018-report__the-welfare-of-farmed-fish-during-slaughter-in-the-eu (3).pdf

8. Noble, C., Gismervik, K., Iversen, M.H., Kolarevic, J., Nilsson, J., Stien, L.H. & Turnbull, J.F. (Eds.) (2018). Welfare Indicators for farmed Atlantic salmon: tools for assessing fish welfare. Nofima. https://hdl.handle.net/11250/2575780

9. Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals (2021). RSPCA welfare standards for farmed Atlantic salmon. https://science.rspca.org.uk/documents/1494935/9042554/RSPCA+welfare+standards+for+farmed+atlantic+salmon+%28PDF%29.pdf/60ae55ee-7e92-ab71-ffbo8c846caa?t=1618493958793

10. Salmon & Trout Conservation Scotland (2019). A Wild Atlantic salmon with sea lice [Photograph]. https://salmon-trout.org/2019/08/21-sea-lice-numbers-on-salmon-farms-double-in-a-single-year/

 

11. Turnbull, J.F., Adams, C.E., Richards & R.H., Robertson, D.A. (1998). Attack site and resultant damage during aggressive encounters in Atlantic salmon (Salmo salar L.) parr. Aquaculture. 159, 345-353. https://doi.org/10.1016/S0044-8486(97)00233-0

Natuurlijk gedrag? Natuurlijk!

Kippen moeten kunnen scharrelen, varkens wroeten en koeien grazen. Dat is simpel gezegd de strekking van een recent aangenomen amendement op de Wet Dieren[1]. Daarover is nogal wat commotie de afgelopen dagen. Commotie die vooral zijn oorsprong vindt in de vleeslobby. Deze krachtige lobby probeert huisdiereigenaren achter hun karretje te spannen: ze roept spookbeelden op dat de politie massaal uitrukt voor een hond aan de lijn of een poes die niet naar buiten mag. Maar feitelijk richt de wetswijziging zich op de uitwassen van de vee-industrie. Het amendement spreekt over ‘houderijsystemen’. Daarin moet een dier weer dier kunnen zijn. Dat is een uitgangspunt waarin de meeste mensen zich kunnen vinden. Zo ook de politiek.

Meerdere kabinetten beloofden al dat dieren in de veehouderij hun natuurlijke gedrag moeten kunnen uitvoeren. Sterker nog, zij deden concrete toezeggingen. Zo beloofde het tweede paarse kabinet Kok in 2002[2]“Binnen 10 tot 20 jaar moet de veehouderij … zijn omgebogen in de richting van het perspectief van het soorteigen gedrag. Het houderijsysteem is daarbij aangepast aan het dier in plaats van het dier aan het houderijsysteem.” Ook het kabinet Balkenende (IV) beloofde[3] dat in 2022 het perspectief van dieren leidend zou zijn in de veehouderij; dat dieren hun natuurlijk gedrag moeten kunnen vertonen met ruimte en daglicht; en een einde aan ingrepen als het amputeren van biggenstaartjes. Van D66, ChristenUnie en PvdA tot VVD en CDA; kabinetten samengesteld uit deze partijen deden allen duidelijke toezeggingen.

Feitelijk is dit ook al meer dan een decennium de intentie van de wet. Diverse zogeheten ‘open normen’ geven dieren in de vee-industrie het recht om hun natuurlijk gedrag te kunnen vertonen; om voer te krijgen waarvan ze gezond blijven; en om gevrijwaard te blijven van pijn, angst en stress. Vaak bevatten deze open normen echter een uitzonderingsclausule: voor zover in redelijkheid kan worden verlangd.

En daar gaat het mis. Want wat u en ik redelijk vinden, is iets anders dan wat men in de vee-industrie als redelijk beschouwt. Daar worden zonder verdoving biggenstaartjes afgesneden, omdat biggen in krappe hokken anders uit frustratie in elkaars staart bijten. En worden plofkip-ouderdieren – die zijn gefokt op extreme vraatzucht – op een hongerdieet gezet, omdat ze zich anders zouden doodeten.

In deze spagaat van meningen tussen sector en maatschappij, zou de NVWA de grens moeten trekken. Maar over het disfunctioneren van de NVWA zijn afgelopen jaren al meer rapporten verschenen dan dat er veehouders zijn beboet op deze open normen. De NVWA laat haar oren te veel hangen naar de sterke landbouwlobby. De open normen geven zo slechts schijnzekerheid voor dieren.

Logisch dus dat de Tweede Kamer in meerderheid de wet wil verduidelijken. Dat een dier niet past in een kiloknaller-stalsysteem ingericht op goedkope vleesproductie, mag geen reden meer zijn om dat dier pijn en letsel te veroorzaken. Eindelijk moeten stallen worden aangepast aan de behoeften van het dier, in plaats van andersom. Precies zoals het afgelopen twintig jaar geleden meermaals en van links tot rechts is bepleit en beloofd. De Eerste Kamer nam dit amendement van de Partij voor de Dieren dan ook uitzonderlijk ééndrachtig unaniem over.

Begin juni gaf minister Schouten bij het parlementaire vragenuurtje[4] aan dat ze vóór het zomerreces zal terugkomen naar de Kamer met haar analyse over de uitvoering van het amendement en de consequenties voor de handhaving ervan. Daarbij kan ze geschiedenis schrijven. Want als de uitvoering in lijn is met het amendement, dan kunnen jaarlijks pakweg 600 miljoen dieren een fatsoenlijkere huisvesting en verzorging krijgen. Het zou echt een keerpunt kunnen zijn. Het zou de kroon op het werk kunnen worden van een minister die vanaf haar start forse ambities uitsprak over een omslag naar kringlooplandbouw. Ze rende afgelopen vier jaar echter van (stikstof)crisis naar (NVWA)crisis. Daarbij leek ze haar hoofdambitie te hebben achtergelaten. Dat is niet uniek. Landbouwministers lopen al tijdenlang achter de feiten aan rond de vele dilemma’s in de intensieve veehouderij.

Ondergetekende organisaties vragen daarom om een ambitieuze uitvoering en handhaving van het amendement. We begrijpen dat hiermee niet alles op de rekening van de boer kan komen te liggen. Individuele boeren zijn niet de schuldige in dit probleem. De minister kennende, vertrouwen we erop dat haar plan dan ook rekening zal houden met hun belangen. Maar dit probleem vergt meer dan muizenstapjes. Daarmee is niemand iets opgeschoten de afgelopen decennia. Het vergt een fundamentele aanpak, zoals ook de SER deze week weer concludeerde[5]. Meer gewroet en gescharrel graag in de Nederlandse polders.

 

Ir. Sjoerd van de Wouw, juridisch campaigner Stichting Wakker Dier, bioloog/etholoog

Mede namens de organisaties van de Dierencoalitie, de Caring Vets en de
Caring Farmers

koe in de wei wspa

 

 

 

 

 

 

[1] https://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/amendementen/detail?id=2021Z06696&did=2021D14825

[2] https://www.parlementairemonitor.nl/9353000/1/j4nvgs5kjg27kof_j9vvij5epmj1ey0/vi3akfpnl1zr/f=/kst60500.pdf pg 3

[3] https://edepot.wur.nl/118502 pg 10-11

[4] https://www.npostart.nl/nos-het-vragenuurtje/01-06-2021/POW_05040114 Vanaf minuut 40

[5] https://www.ser.nl/nl/Publicaties/toekomstperspectieven-landbouw

Politici, verbied markten met levende wilde dieren

Maandag 1 maart kopte het AD: ‘fors meer mensen besmet met papegaaienziekte’. De afgelopen maanden werden 66 Nederlanders besmet door een uitbraak van de papegaaienziekte. Allen werden opgenomen in het ziekenhuis, één persoon overleed. Opnieuw een zoönose, net als COVID-19, afkomstig van vogels ditmaal.

Bij deze uitbraak werden veel gevallen in het oosten van het land geconstateerd. Het RIVM dacht aan de grootste Europese vogelmarkt in Zwolle als bron van de besmettingen, zeker weten doet men het niet. Die gedachte is niet vreemd. Vogelshows en beurzen zijn de grootste bronnen van besmetting en er wordt al jaren voor gewaarschuwd. Markten met wilde dieren, zoals de vogelmarkt in Zwolle, brengen altijd risico’s met zich mee voor de volksgezondheid. Daarnaast is het er treurig gesteld met het dierenwelzijn en is er rond de markten veel illegale handel in bedreigde diersoorten.

Het langdurige transport vanuit heel Europa, de manier waarop de wilde dieren worden tentoongesteld en de interactie met mensen zorgen voor veel stress bij de dieren. Een dier onder stress wordt sneller ziek en verspreidt eerder ziekteverwekkers. We kunnen dus beter voorkomen dan genezen en dat betekent het sluiten van risicovolle markten. Niet alleen in andere werelddelen, maar ook in Nederland.

Misschien denk je: ‘waarom zoveel heisa als er máár 66 mensen besmet zijn met de papegaaienziekte in die paar maanden tijd? Maar het aantal besmettingen stijgt volgens de jaarlijkse RIVM-statistieken, terwijl de meeste gevallen niet worden gemeld en er onvoldoende op wordt getest. Je kan er chronische longklachten van krijgen, op de IC belanden, of sterven, zoals bij deze uitbraak. Waarom willen we deze risico’s nog lopen? Hoeveel kost dit de gezondheidszorg en is dit mensenlevens waard?

Met ons actieplan ‘van social naar wildlife distancing’ geven we een aanzet om het risico van een volgende pandemie daadwerkelijk te verkleinen door mens, dier en biodiversiteit beter te beschermen. Het sluiten van wilde dierenmarkten is één van de voorgestelde maatregelen.

 

 

Betrokken organisaties van de Dierencoalitie; World Animal Protection Nederland, IFAW Nederland, Stichting AAP, en Stichting SPOTS.

https://www.ad.nl/opinie/we-hebben-nu-toch-wel-geleerd-verbied-markten-met-wilde-dieren~a2aa158a/

Dierenorganisaties starten campagne voor diervriendelijke politici

Dierencoalitie helpt dierenvrienden met www.wieisjouwdierenkandidaat.nl

DEN HAAG – In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen slaan de dierenorganisaties van de Dierencoalitie de handen ineen. Omdat dierenwelzijn voor miljoenen kiezers onderbelicht blijft in de bestaande kieswijzers, wordt vandaag een handige keuzehulp gelanceerd op wieisjouwdierenkandidaat.nl. Met dit initiatief hoopt de Dierencoalitie zoveel mogelijk diervriendelijke politici in de Tweede Kamer te krijgen.

Alle kandidaat-Kamerleden konden hun steun uitspreken voor veertien diervriendelijke stellingen. Online geeft de kiezer aan welke stellingen voor hem of haar belangrijk zijn, waarna de beste dierenkandidaten naar voren komen.

Verschillende kandidaten van Partij voor de Dieren, D66, GroenLinks, PvdA, ChristenUnie, 50Plus, SGP, SP en JA21 hebben hun steun uitgesproken voor een deel van de stellingen. Denk hierbij aan stellingen als: ‘het afschaffen van het houden van dieren in kooien in de veehouderij’, ‘het stoppen van de plezierjacht’ of ‘het verbeteren van het toezicht en handhaving op dierenwelzijn door meer budget en capaciteit’. De Dierencoalitie is blij met het resultaat: ‘De brede steun voor de stellingen is hoopvol en toont dat kandidaat-Kamerleden de noodzaak zien voor meer en betere bescherming van dieren.’

Geen dierenkandidaat bij VVD en CDA
Helaas ontbreekt daarentegen stellingname van CDA, VVD, PVV, Forum voor Democratie en Denk. Volgens de Dierencoalitie is het teleurstellend dat er binnen grote partijen als het VVD of CDA geen kandidaat is die zich voor dierenwelzijn wil uitspreken. De steun van deze partijen is hard nodig om significante stappen op het gebied van dierenwelzijn te zetten. Zonder deze steun is het de vraag of er op termijn voldoende zal veranderen. Bij andere potentiële regeringspartijen wordt die ontwikkeling wel gezien; een betere bescherming van dieren maakt steeds nadrukkelijker onderdeel uit van de politieke speerpunten.